in Moskou

Vorige week kwam ik aan in Moskou. Het was een lange treinreis, maar gelukkig kon ik slapen. Een week lang zou ik er blijven, kijken naar het schoolsysteem. Die hardheid die je op tv ziet, zal die ook in de schoolbanken terug te vinden zijn? 

Ik loop de middelbare school binnen. Een wiskundeles, iets met Pythagoras, maar ik kan de docent niet verstaan. Misschien had ik toch die cursus Russisch moeten volgen, ik ken geen enkel woord! Gelukkig kunnen de leerlingen wel een woordje Engels, al is het gebrekkig. Tijdens de les gaat het er hard aan toe: in toetsopstelling, met de armen over elkaar gevouwen, luisteren naar de docent. "Zapis" blaft de docent. De leerlingen openen hun schrift en beginnen te schrijven. De docent dicteert wat woorden. Weer luisteren, meer mogen ze niet. Wanneer gaan ze aan het werk? De docent wijst naar mij.

"She's from Netherlands. She teacher. She look, you act normal." Een klein lachje komt er van zijn gezicht, al is het niet van harte. Ik loop rond en kijk naar het werk van de leerlingen. Keurig werken ze in hun schrift, dat moet ik bekennen. De woorden die er staan, begrijp ik niet, maar de wiskunde staat correct genoteerd. Ik wil op mijn horloge kijken, maar dan bedenk ik me dat ik dat in Nederland heb laten liggen. Een horloge met een regenboogvlag erop, kun je daarvoor worden opgepakt? 

Ik zit op de stoel van de docent, de leerlingen mogen vragen aan mij stellen. Hoe zien de scholen eruit, wat voor lessen worden er gegeven, hoe werken de Nederlandse kinderen? De vragen worden wat persoonlijker. Hoe ziet mijn huis, mijn stad eruit? In het Engels probeer ik zo goed als het gaat, alle vragen te beantwoorden. Er zit een tolk naast me, om het te vertalen naar het Russisch. Er zijn ook andere docenten bij. 

"Are you married?" "No, I'm not." Er wordt wat onrustig heen en weer bewogen. Snel kijk ik naar de handen van de andere docenten: allemaal een trouwring. Misschien is het gek om ongetrouwd les te geven.

"But, you have boyfriend, right?" "No, I haven't." Ik word wat ongemakkelijk. Hoe streng is die anti-homowet hier in de school? Zou ik mogen zeggen dat ik een vriendin heb?

"So, you're alone?" Een docent met een kaal hoofd en een zwart overhemd aan, kijkt mij doordringend aan. Ernaast staat een jongere man, ik schat begin 30. Hij knikt naar me, en ik begrijp het: hij zit in hetzelfde schuitje als ik.

Blijkbaar antwoord ik niet snel genoeg, want ik zie de kale man afkeurend knikken. 

Met de andere docenten uit Europa loop ik het gebouw uit. Op zich is Moskou een mooie stad, al komen de bewoners kil op mij over. Steeds kijk ik achterom: word ik niet achtervolgd, word ik niet nagestaard? 

Het is al donker als we met z'n allen het restaurant uit lopen. Het is nog een klein halfuurtje lopen naar het hotel. De rest loopt door, maar Anabelle, een jonge vrouw uit Franconville, blijft achter en ik besluit op haar te wachten. 

Zo samen lopen we naar het hotel: zij aan de rechterkant, ik aan de linker, gezellig in het Engels aan het praten over het Franse onderwijs. Opeens, vanuit het niets, worden we omsingeld door een groep mannen. Een van de mannen is de kale met het zwarte overhemd. Hij wijst naar mij. "Lesbiyanka!" Ik kijk om, maar Anabelle is nergens te bekennen. Er wordt aan mij getrokken, ik word verrot geslagen, maar omstanders doen niks. Ik sla zo hard om mij heen als ik maar kan, ik schop in de rondte. Ik voel het bloed langs mijn wangen gaan, maar het kan me niks schelen: ik strijd voor mijn rechten, al wordt het mijn dood. Het licht gaat uit.

Alles is wit. Helder wit. Lichtgevend wit. Mijn tijd is gekomen. 

Naast mij staat een man. De man van de knokpartij. We staan voor de hemelpoort. Hoe word ik beoordeeld? En, misschien nog wel belangrijker, mag hij ook naar binnen?

2013 - Homo's

Vorige week kwam het nieuws naar buiten dat Tim Hofman homo was. Een dag later kwam het echte verhaal: het was een experiment om te kijken hoe homotolerant Nederland eigenlijk is.

Ik vond zijn nep coming-out maar niks. Als een BN'er uit de kast komt, is het een ander verhaal van bij de 'gewone' mens. Je kijkt niet naar de homotolerantie, je kijkt hoe snel de media dit nieuws verspreid. En hoe snel dat gaat, dat kon je zien bij Wentworth Miller, Mika, noem maar op! Dus tja, waarom dan zelf uit de kast komen om te kijken hoe het gaat? Je kon het al bij zoveel anderen zien. En dan je 'bekentenis' intrekken. "Oh, dus toch geen homo". Alsof het een grapje was. Een coming-out wordt gezien als een grote, belangrijke, en ook vooral zware stap. 

Ik bekeek de uitzending, en mijn standpunt is wat verzwakt. Nog steeds vind ik het niet de juiste methode om te kijken hoe tolerant Nederland is, maar het punt van de uitzending is voor mij duidelijk geworden. Er is een verschil tussen wat de gemiddelde Nederlander denkt (namelijk: lekker boeiend wat je seksuele voorkeur is, als ik het niet in mijn gezicht geduwd krijg vind ik alles best), en wat de media doet (Ow My Gawd iemand komt uit de kast!). Wat ik wel leuk vind, is dat je ziet hoe spannend hij het vindt, ondanks dat het niet echt is.

Bekijk de uitzending van Spuiten en Slikken HIER.

Boudewijn de Groot - Tante Julia

Het is nog een kleine twee maanden ver weg, maar op 1 november 2013 ga ik met mijn lieve meiske naar Boudewijn de Groot, in mijn beleving de beste Nederlandstalige artiest ooit.
Om alvast in de stemming te komen, zal ik elke maandag een blog plaatsen waarin ik een nummer uitlicht.

We zijn in het jaar 1974. In mijn beleving is dit een redelijk grote hit van hem, al weet ik niet waarom ik dat denk. Er is geen clip en zelfs de albumversie is lastig te vinden op youtube. Ook is er geen wikipedia-pagina van. 

Nou ja, het nummer vind ik wel aardig, niks bijzonders. Hij vertelt een verhaal, lang niet zo mooi als bij Naast jou.

Miley Cyrus?!

Heel ontspannen, onschuldig, zat ik op youtube. Op de hoofdpagina zag ik een aanbevolen video. En niet zomaar een video: Miley Cyrus met Wrecking Ball. Waarom wordt deze video aanbevolen? Wordt er van mij verwacht dat ik fan ben van Miley Cyrus? Luister ik naar muziek die eraan verwant is?

Oké, een paar weken terug zag ik de parodie van We Can't Stop, en daarop besloot ik om naar het origineel te kijken, "omdat het niet zo erg kan zijn als in de parodie".

Maar goed, ik bekeek dus het origineel van Wrecking Ball, en wat een vreselijk nummer zeg! Gelukkig is haar stem iets minder zeurderig dan in WCS, maar verder.. Waarom moet je naakt op een sloopkogel zitten? En WAAROM moet je een hamer likken? Nee, ik snap het niet. Ik vraag me af waarom ze een platencontract heeft, want sexy is ze niet, zingen en schrijven kan ze niet en dan blijft er als zangeres weinig van je over..

Enfin, hier komt vast nog een parodie op..

Mika - Any Other World

Dit nummer staat op zijn eerste album, Live in Cartoon Motion, afkomstig uit 2007. Laatst heb ik dit nummer herondekt, toen ik weer eens in jaren de muziek van Mika opzette. Een schitterend nummer vind ik het, heel krachtig.

Interessant weetje: Op het laatste moment van het nummer is een vrouw te horen die haar 'verhaal' doet. Het is een vrouw die tijdens de oorlog in Libanon haar oog verloor. Toen realiseerde Mika zich dat er in elk mensenleven een punt komt dat je je leven helemaal om moet gooien om een speciale gebeurtenis. Het laat je je hele leven heroverwegen en aanpassen. Dit probeerde Mika in zijn nummer te verwerken, want of je nou 68 of 14 bent, het is hetzelfde gevoel en het is even moeilijk.

Boudewijn de Groot - Jimmy

Het is nog een kleine twee maanden ver weg, maar op 1 november 2013 ga ik met mijn lieve meiske naar Boudewijn de Groot, in mijn beleving de beste Nederlandstalige artiest ooit.
Om alvast in de stemming te komen, zal ik elke maandag een blog plaatsen waarin ik een nummer uitlicht.

We zijn aangekomen in 1973. Ik ga het hebben over een van mijn favoriete nummers, Jimmy, dat onterecht, maar wel begrijpelijk, ook vaak 'De eenzame fietser' wordt genoemd. In het nummer komt de naam Jimmy namelijk helemaal niet voor, hoewel het wel begint met de zin "hoe sterk is de eenzame fietser". Dit is dan wel weer de titel van het album waar dit nummer op staat. Dit lied is opgedragen aan zijn zoon, Jim de Groot.

Wat ik zo heerlijk aan dit nummer vind, is het tweede gedeelte: "maar liever dat nog, dan het bord voor z'n kop van de zakenman, want daar wordt hij alleen maar slechter van". Je moet er wel een goed oor voor hebben, misschien de speakers wat harder zetten of de oortjes echt in je oren douwen, maar dan hoor je het geweldige stukje dat ik ga proberen te omschrijven. Het begint met de totale stilte (in de clip om 2.22). Het geeft voor mij heel duidelijk het tweede gedeelte van het nummer aan, al is het stil laten van de piano nog zo subtiel. Dan gaat Boudewijn weer zingen. Eén zinnetje slechts, maar ik vind het de lading dekkend. Steeds meer instrumenten erbij, prachtig gewoon. En dan, in de vijfde keer dat hij de zin zingt, verandert hij de hoogte en het tempo van het woord 'maar'. Ik zeg het: goed luisteren, maar het zit er. Bij de 8e keer doet hij het weer, evenals bij de 10e. Nou ja, luister maar, en hopelijk word je net zo meegesleept als ik.

Live vind ik dit nummer trouwens ook geweldig. Net wat sneller, net wat meer pit en heel veel gezelligheid. Je kunt zien dat hij met de band er veel lol in heeft. Alle tijd om de band voor te stellen en om het concert af te sluiten. Zijn gezicht als hij "maak er wat van!" zegt, gewoon schitterend, ik kwam niet meer bij.

Geen paniek!

Geen paniek, deze blog is niet aan het sterven, hij blijft gewoon bestaan!

Met de vakanties en nu het nieuwe schooljaar, schiet het bloggen er weleens bij in. Vanaf halverwege september zal ik weer met regelmaat een blogje plaatsen. Nog even geduld aub.

Alzheimer - vijf jaar later

"Waar zijn we nu?"

Mijn oma kijkt om zich heen. We zitten op een houten bankje voor het verzorgingshuis. Mijn moeder zit op een stoel voor ons. Het zonnetje schijnt en er waait een zachte wind. Haar gezicht is in de afgelopen twintig jaar nauwelijks veranderd.

"We zijn buiten het verzorgingshuis, mam." Daarop knikt mijn oma instemmend.

"Oja, dat is waar ook. Hier woon ik nu, nu mag ik zelf verzorgd worden. Mooi huis, echt. Ik mag hier nu wonen, maar op één voorwaarde: dat ze me kunnen bellen als ze hulp nodig hebben. Dat gebeurt weleens, dan moet er een patiënt een stukje lopen. Dan bellen ze mij he. dan zeggen ze: 'mevrouw B., zou u met deze meneer willen lopen?' En dat doe ik dan maar. Vroeger deed ik dat vaker, maar nu alleen op aanvraag. Ik mag nu van mijn rust genieten. Dat kan hoor, dan gaan Toon en ik lekker fietsen en wandelen. We kunnen dat nog heel goed, we gaan ook geregeld op vakantie."

Instemmend knik ik. Toon, haar man, mijn opa, woont nog thuis, maar bijna elke dag komt hij nog langs. Wandelen doen ze niet meer, laat staan fietsen. De conditie is niet meer wat het geweest is. Maar ik verbeter haar niet. Dit is haar werkelijkheid.

"Dat is nog wat hoor, zo met gehandicapten werken. Daar ben ik eigenlijk niet voor opgeleid. Ik werkte gewoon op de kweekschool, en toen moest ik wat proeflessen geven, ook op een school voor gehandicapten. Ik ben er eigenlijk zo ingerold. Al mag ik nou wel minder werken, met gehandicapten dan, ik ga met mijn eigen kinderen werken, ze leren om op het potje te gaan." 

Ze kijkt mijn moeder aan, niet realiserend dat haar kinderen allemaal al de vijftig gepasseerd zijn. Ik vraag me af wie we nu voor haar zijn, maar ik ga het niet aan haar vragen. 

"Ja, met gehandicapten, dan loop ik met ze over de gang he. Of dan moet ik ze wat leren. Daar heb je geduld voor nodig. Ik wist niet dat ik dat had, maar daar rol je zo in. Dat is de voorwaarde dat ik in dit internaat mag zijn. Het is nog heel wat hoor, want elke lerares heeft hier een eigen specialisme. Dan word ik opgebeld, dan is er een klas met een nieuwe leerling, en die komt dan niet zo goed mee. Dan loop ik met ze over de gang, en dan komen haar ouders. Nou, dan straalt ze hoor. Dan roept ze dat ze kan lopen. Ja, daar zijn haar ouders blij mee. Dat gaat dan ook de lerarenkamer rond, ook met vergaderingen, wat de aanpak van bepaalde dingen is. Je hebt geduld nodig, ik wist niet dat ik dat had. Ik ben er eigenlijk ingerold, zo van de kweekschool. Maar nu mag ik uitrusten, nu wordt er voor mij gezorgd, want volgens mij ben ik al wel op leeftijd."

Even kijkt ze verward. Ze twijfelt. Die vrouw voor haar, die kent ze wel, die komt vaker langs, dat is haar dochter, maar wie er naast haar zit..

"Dat klopt wel hoor, je bent al 86. En je hebt al grote kleinkinderen." Mijn moeder wijst naar me. Oma kijkt een beetje verbaasd naar mij, alsof er net iemand anders zat. 

"Oh, echt. Maar jij bent toch niet van..." Ze wijst naar mijn moeder. 

"Jawel, dat is mijn moeder."

"Oh joh. En ehm, mag ik dan vragen hoe oud je bent?" Ze kijkt weer mijn moeder aan, nog steeds met lichte verbazing, alsof zij mijn moeder niet kan zijn.

"Ik ben al 55, en mijn dochter is al 20." Ik knik vriendelijk. Mijn oma schrikt niet, alsof het heel normaal is dat je je eigen kleinkinderen niet meer kent. Ik ben het wel gewend.

"Oh, 20. Dan zie je er nog jong uit!" Misschien waren we voor haar collega's uit haar schooltijd. Dan is 20 best jong als lerares. 

"Maar als jij mijn kleindochter bent, dan mag je best oma zeggen hoor." Ze barst in lachen uit. 

"Moeten we eigenlijk nog ergens heen, we wachten toch niet op iets?" Er komt een taxibusje aan, misschien denkt ze daarom dat we weggaan. Ze kijkt op haar horloge, al denk ik niet dat ze nog een besef van tijd heeft.

"Wel," zegt mijn moeder, ook op haar horloge kijkend, "het is bijna etenstijd, dus we zullen alvast naar boven gaan." Mijn oma knikt instemmend en staat op. Mijn moeder pakt de stoel en zegt hem terug waar hij vandaan komt.

"Ja, je moeder he, Anke, die weet hier de weg wel goed, ik ben wat vergeetachtig. Maar dat is niet erg, er wordt hier goed voor me gezorgd." 

Boudewijn de Groot - Als de rook om je hoofd is verdwenen

Het is nu nog ver weg, maar op 1 november 2013 ga ik met mijn lieve meiske naar Boudewijn de Groot, in mijn beleving de beste Nederlandstalige artiest ooit.
Om alvast in de stemming te komen, zal ik elke maandag een blog plaatsen waarin ik een nummer uitlicht.

We zijn aangekomen in 1972. Het jaar van 'Bloody Sunday', de film The Godfather in première gaat en waarin Martin Cruijf (geen familie van Johan) geboren wordt. 

Het nummer Als de rook om je hoofd is verdwenen past naar mijn mening goed in die tijd. Je kunt de tekst letterlijk opvatten, maar ook symbolisch. Als de rook (van de wiet) om je hoofd verdwenen is, kun je weer wat helderder nadenken. Het heeft ook wat poëtisch: laat je gedachten maar varen, dan ziet de wereld er een stukje leuker uit. Geniet!

 

Homohuwelijk in Engeland