Wees toch vriendelijk!

Het zonnetje scheen, en iedereen was vrolijk. Met iedereen bedoel ik alle mensen die ik tegenkwam, met uitzondering van de buschauffeurs van de Arriva. Elke woensdag ga ik met die bus naar mijn stageschool. En waar ik ook instap, of het nou de tram, bus, metro of trein is, ik wil de mensen begroeten. Het hoeft niet eens zo enthousiast, een knikje volstaat. 

Zo knik ik ook naar de buschauffeur van Arriva, maar knikken ze terug, zeggen ze gedag? Nee, natuurlijk niet! Dat vind ik zo nors overkomen, alsof ze hun werk liever niet uitvoeren.

Zo anders was het toen ik in de tram zat. Man, wat was dat een aardige tramconductrice! Ze zei vrolijk goedendag, maakte een kort praatje met mensen die ze vaker in de tram zag ("He, daar ben je weer, lekker wezen winkelen?") en was lekker vrolijk! Zoals gewoonlijk zat ik met mijn kubus te spelen, de 5x5x5 deze keer. De conductrice liep langs en bleef even staan. De kubus was bijna opgelost, ik hoefde alleen nog de kantblokjes te draaien. Dat stukje kan en ken ik uit mijn hoofd, dus ik keek uit het raam. "Zo, dat kan je gewoon zonder te kijken!" Andere reizigers keken ook mee. "Ja," zei ik lachend, "alleen het einde hoor." De tram reed verder, zij liep door. Toen ze weer langskwam, was de kubus opgelost. "Nou, dat was snel!" zei ze verwonderd. "Doe je dit vaker?" Ze groette wat mensen die uitstapte. "Ja, dagelijks, ik probeer ook het alfabet te maken." Ze begreep het niet, ik legde het uit. "Wel, ehm.. ik maak de A, het begin van het alfabet.." Ik draai even en er ontstaat de letter A in het oranje, met een gele achtergrond. 

"Wow, dat is knap, en heb je dan op elk vlak nu de letter A?" Nee, dat heb ik niet, dat is niet mogelijk, denk ik.

In een paar draaien is de kubus weer opgelost. Ze is verwonderd.

"U bent wel vrolijk, dat zijn niet alle conducteurs." Dat vond ze logisch, het opgewekte, zo gaan de dagen sneller voorbij en is het voor jou en voor de reizigers leuker. Dat klopt helemaal!

Was iedereen maar zo vrolijk en opgewekt. Waarom toeteren als je er niet meteen langs kunt, is drie tellen wachten teveel moeite? Waarom al dat gehaast en dat norse, kijk om je heen, de zomer is in aantocht!

Whaat, is hij homo?

In Wat als... eindigde ik met een stukje over de serie Frasier, met de acteur David Hyde Pierce.

Hij doet zijn werk echt geweldig, goed gespeeld! Behalve Niles, is er nog een hetero personage die in het echte leven niks van vrouwen moet hebben: Bulldog! In de serie speelt hij een omroeper van de radio die het sport presenteert, en ondertussen volop van de vrouwen geniet. Goed gespeeld!

Een andere goede vrouwenjager is Barney uit How I Met Your Mother. De acteur, Neil Patrick Harris, is in het echte leven homoseksueel, iets dat je niet zou zeggen als je de serie kent. Harris speelde ook eens in Glee, als Bryan Ryan.

Een andere hetero in Glee, maar niet in het echte leven, is Sue Silvester, gespeeld door Joyce Wischnia, die in de L-word een lesbische advocate speelt. Een andere actrice in de L-word is

Alexandra Hedison, die van hetero naar lesbienne gaat.

Een andere bekende lesbienne, Ellen DeGeneres, bekend van de serie Ellen en haar talkshow. Ellen had een relatie met Hedison. Tegenwoordig is Ellen getrouwd met Portia de Rossi, bekend van Better of Ted als Veronica. 

Nu heb ik lang niet alle homoseksuelen opgenoemd, dit is slechts een begin.  

(Luke McFarlane van de serie Brothers and Sisters, Robert Gant van Queer as Folk, John Barrowman van Torchwood en Doctor Who, Darryl Stephens van Noah's Arc,  Russell Tovey van Doctor Who, Cheyenne Jackson van Ugly Betty)

Wat ik hiermee wil zeggen? Niks, dat tv kijken leuk is. =)

Wat als..

Soms heb ik dat, dan denk ik "wat nou als ik dit niet had gedaan?" 

Zo fietste ik eens naar school, maar via een andere route. Waarom ik dat deed? Tja, daar had ik zin in! En toen, juist toen, zag ik een oude bekende een eindje verderop lopen. Ik had laatst nog aan haar gedacht, hoe het met haar zou zijn. En toen, juist toen ik de andere route nam, zag ik haar! Alsof ik ergens wist dat ik die dag anders moest rijden.

Zo ging ik eens zonder stage-partner naar mijn stageschool. Ik besloot een halte eerder uit te stappen dan gebruikelijk. Waarom ik dat deed? Tja, ik had tijd genoeg, het was lekker weer, ik kon ook wel een stukje lopen! En toen, juist toen, werd er naar me getoeterd. Niet zomaar iemand, maar een oud-docent van me. Ik had hem al een tijd niet gezien, en vroeg me af hoe het met hem ging. Alsof ik ergens wist dat ik die dag een halte eerder moest uitstappen.

Zo denk ik ook over grotere dingen. 

Wat als ik niet was gaan turnen, hoe anders was mijn leven dan? Dan had ik mijn beste vriendin niet ontmoet, had ik via-via geen andere mensen ontmoet, had ik geen ernstige blessures opgelopen, had ik jarenlang normaal meegedaan bij gym, was ik minder bekend op mijn middelbare school (want tja, iemand op krukken/rolstoel/mitella valt wel meer op), had ik een andere vriendengroep, had ik een ander schoolniveau.. Een totaal ander leven!

Wat als ik niet voor mijn middelbare school had gekozen? Dat kan ik me niet eens voorstellen, dat leven zou teveel verschillen met hoe ik nu ben. Ik heb nou eenmaal veel leuke/grappige/spannende/verdrietige dingen meegemaakt daar.

Een totaal ander leven, maar ergens denk ik ook: ik ben ik, niks had dat kunnen veranderen! Dan had ik waarschijnlijk een andere vriendengroep, maar leek deze op wat ik nu heb. Dan had ik nog steeds een voorliefde voor Wiskunde en de Nederlandse taal, ook al had ik totaal andere keuzes gemaakt!

Ken je de serie Frasier? (leuke serie, echt waar, vooral de homoseksuele acteur David Hyde Pierce, in de serie Niles, is ge-wel-dig!) In deze serie had een aflevering over dit onderwerp. Jammer dat het 11 seizoenen zijn, anders zocht ik de aflevering even op.

Wiskunde is geen Natuurkunde

"Welke trein ga je nemen?"

Ik kijk op het blauwe bord in Den Haag Centraal.

"Die naar Venlo van 15.19 kan ik nemen, die is het snelst, maar dan moet ik overstappen.." Ik kijk verder, is er niet iets dat later gaat? "Ik kan ook de Sprinter van 15.28 nemen, dat scheelt een overstap." J staat naast me en knikt. "Als ik die van 15.19 neem, moet ik waarschijnlijk overstappen op de trein die hier om 15.28 vertrekt, dan kan ik die laatste net zo goed vanaf hier nemen!" We hebben nog een klein halfuurtje te gaan.
Hand in hand lopen we alvast naar het goede perron, de trein staat al klaar. "Nee, ik wacht hier nog buiten, of ik nu al in de trein zit of pas over twintig minuten.."
We zoeken een bankje op om foto's te maken. Er komt een vrouw aanlopen die een sigaret aan wil steken, maar haar aansteker weigert. Na een tijdje vraagt ze of wij er eentje hebben. Nee, dat hebben we niet. Ze probeert het nog een paar keer, waarna ze uit frustratie de aansteker, die nog behoorlijk vol zit, op de grond gooit. In de prullenbak ermee, snel nog even een nieuwe halen.
Bijna tijd, ik stap alvast de trein in en zoek een plekje bij het raam. Ik zwaai en maak allemaal rare gebaren. J moet lachen. Achter me loopt een jongen voorbij, en net als ik iets grappigs wil gebaren, volgt er een meisje met krulletjes. Zij lijkt op R! Ik draai me om, verrek net mijn nek niet en roep haar naam. Nog voor ze zich heeft kunnen omdraaien, ren ik naar buiten om tegen J te vertellen dat dit meisje R is. Ik spring op uit mijn stoel, laat net niet mijn gitaar vallen, ren door het gangpad naar de deur, maak een bocht en knal tegen de paal op.
"J, J, dit is nou R!"
Vol verbazing staan R en haar vriend, W, naar me te kijken. J staat er geschrokken bij.
"Mens, je liep vol tegen die paal aan!" Ik draai me om naar R. "Oh, echt? Ja maar, R, dit is nou J!" Er wordt naar me gekeken in de trein. Schijnbaar is het opvallend als iemand de trein uit wil rennen en tegen een paal aan knalt. Langzaam keert de rust terug.
R en W komen naast me zitten. Dat het zo toevallig is dat ik ze hier tegenkom. We lachen nog na om de paal. W heeft er meer last van gehad dan ik, schijnbaar raakte ik zijn hand.

Zo zie je maar: Wiskunde is geen Natuurkunde!
Wiskunde: Stop=Stop
Natuurkunde: Wet van Energiebehoud

Crazy Little Thing Called Love

Vrijdag 1 april.
Direct uit school zou ik de trein naar J nemen. Op msn hadden we alles al besproken: hoe laat ik aan kwam en op welk perron. Ook zei ik dat ik een verrassing had. Als er iets is waar J niet tegen kan, is het niet weten wat de verrassing is. Als hint gaf ik: "je hebt erom gevraagd en je gaat het echt heel leuk vinden. Het is niet vies, ik meen het! Misschien ga je je schamen, maar je vindt het wel heel romantisch." J dacht even na en antwoordde: "is het iets met een gitaar?".
En ja, dat was zo, maar dat zeg je niet, dan is de verrassing weg.
"ik zeg niets," typte ik, en even later "Een gitaar is wel lastig, eigenlijk. Eerst die meenemen in de tram, dan de hele dag op school, de metro, de trein.. En dan heb ik ook nog een boekentas en een logeertas bij me!"
Nee, de verrassing kon niet iets met een gitaar zijn.
Vrijdagochtend, mijn schoolboeken in een vak van mijn gitaarhoes, etui en andere school-benodigdheden in mijn logeertas. Een gitaar de tram in is geen probleem, dat heb ik vaker gedaan. Op school waren er ook geen problemen: vele vroegen wel waarom ik een gitaar mee had genomen, en na een korte uitleg ("Direct uit school ga ik naar iemand toe, en die vroeg een keer voor de gein of ik gitaar wilde spelen. Het is 1 april, dus ik dacht: laat ik mijn gitaar meenemen!") en wat gespeeld te hebben, vond iedereen het wel best.
Samen met een studente reisde ik naar Rotterdam Centraal. Ze vroeg waar ik heen moest, waarop ik Den Haag antwoordde. "Oh, gezellig, neem dan de Randstadrail, dan reizen we samen."
Zodoende nam ik de Randstadrail in plaats van de trein. Een sms'je sturen? Nee, dit is dan een verrassing! De laatste paar haltes zit ik alleen. Of ik de trein gemist heb, staat er in een sms'je van J. Nee, antwoord ik terug, ik kom er zo aan.
Nog een halte te gaan. In alle rust haal ik mijn gitaar uit de hoes en hang hem om mijn nek. De hoes, die op wat boeken na leeg is, doe ik op mijn rug. Rechts van me een schoudertas. Ik stap uit, loop naar beneden, luister vlug of mijn gitaar niet vals klinkt. Naar het perron lopen waar J op mij staat te wachten. Voorzichtig speel ik "Crazy Little Thing Called Love", een nummer van Queen en de musical We Will Rock You, waar J dol op is. Steeds sneller en harder spelend loop ik het perron op, mensen kijken vol verbazing om. J hoort de muziek en kijkt mijn kant op, lachend.

Vlindertje

Er is een vlindertje, vliegend door Zuid-Holland. 

Een mooi vlindertje, een speciale, dat niemand eerder zag. 

Een rupsje, diep in het binnenste. Geduldig wachten tot de tijd rijp was, tijd om te ontpoppen. 

Lang heeft het rupsje gewacht, het rupsje nam de tijd, maar het was goed. 

Langzaam, maar zeker, kwam er een coconnetje. Heel dun, heel fragiel, met de mooiste vormen die de mensheid kent. Bijna zonde om te breken. 

Er kwam een vlindertje uit. Zij spreidde haar vleugels en vloog rond, diep in het binnenste. Het vlindertje was te klein om gezien te worden, te klein om gevoeld te worden. Ze groeide, ze werd gezien, ze werd gevoeld.

Het vlindertje vloog verder, weg van het diepe binnenste. Ze zal door iedereen gezien worden.

Ze kwam een ander vlindertje tegen. Samen vlogen ze, op zoek naar voedsel.

Een nieuw avontuur, een nieuw verhaal.

Wie is de Mol (6)

Afgelopen donderdag was het zover, de Finale van Wie is de Mol 2011! Vorige week kregen we al te horen dat Soundos de verliezer was. Een terugblik op dit seizoen, de opdrachten, de kandidaten, de Mol.

De stem van Hanna herinnert mij eraan hoe blij ik was toen ze eruit vloog. Nee, niks, maar dan ook niks, vond ik leuk aan haar. Horace was grappig, Miryanna was onhandig, Jan was fanatiek. 

Over het algemeen vond ik het geen spectaculair seizoen. De opdrachten waren leuk, maar niet goed doordacht, ze konden bij wijze van spreken een dag van tevoren zijn bedacht, zeker in tegenstelling met voorgaande jaren. Een beetje zwak, als ik eerlijk ben.

De kandidaten, de groep tenminste, vond ik leuker dan vorig jaar. Er was een echt groepsgevoel, het gaf een heel relaxt gevoel. 

En dan het moment: Patrick bekent dat hij de Mol is. Slecht was hij niet, het bedrag is het een-na-laagste van alle elf seizoenen. Maar toch, echt goed vond ik hem niet. Geen goed doortrapte  acties, alles ging een beetje vanzelf. Het ging wel beter dan vorig jaar: Kim had helemaal geen Mol-acties, zij was meer een verdachte kandidaat.

De Vuurwerk-opdracht vond ik goed, hier had hij over nagedacht. De Theater-opdracht vond ik wat minder, ik zag het achterliggende plan er niet in. Een mooi detail dat "topo" erin zat, oftewel "mol" in het Spaans. Ook het mijnenveld viel tegen, waarom vertelde hij niet hoe het veld eruit zag, waarbij hij lekker loog? Hoewel, hij heeft er wel over nagedacht, het is wel goed om je snel uit te schakelen. Het levend stilleven opdracht, ook hier heeft hij over zijn plaats nagedacht, maar het kon beter. Tijdens de observatie anderen lichtjes afleiden, om maar een voorbeeld noemen. De schilder-en-plak-opdracht, goed bedacht van de "2008". De voorstelling dan, waar hij geen kans zag. Ik kan het begrijpen, hij moest immers optreden. De schoolbus, hier kon ook wat meer gemold worden. Bij het balletjes zoeken kon hij niet serieus zoeken, bij het navigeren wat ruimer zijn met de plaats aangeven. Maar ach, de missie was geslaagd. De duivel-opdracht, ook hier miste ik de echte actie. Maak het wat spannender, val bijna, huil bijna, maak anderen bang. Over de joker aan Art geven, geweldige goede actie. De foto van de lolly's, die zwart bleef, dat vond ik echt een zwakke hint! Ook met de auto op zoek naar vlaggetjes, waarom vond hij die vlag? Het kon beter, gewoon de vlag voorbij rennen, zoeken op plaatsen waar hij zeker niet stond. De wandel-opdracht, hier zou ik een geheime aanwijzing wel op prijs stellen. Het strand met het Labyrint, leuk dat hij niks in de mand gooide, zo zie ik het graag! De vulkaan met de kisten, goed dat hij de rest probeerde over te halen. Het strand met de vuurtoren, wel geinig dat je niks op het strand "zag", hoewel Anna de code prima kon ontcijferen. Het Ziekenhuis, een beetje mollen, niet slecht gedaan. De opdracht met de bootjes, waar hij een vrijstelling won. Tja, de meesten vonden zijn reactie zeer overtuigend, ik vooral overdreven.

De geheime Hints vond ik zwak. Een paar keer het getal "elf", dus Patrick was de Mol.. Patrick wees vraag 20 aan, dus was hij de mol. Ter informatie: Soundos wees ook naar vraag 20. Dan de titels "Land in zicht" en "Iets is wat het lijkt", die tweede hoorde ik, maar vond ik te opzichtig. En de eerste.. tja, Anna wreef zichzelf in met zwart zand, dat zou dan ook een aanwijzing kunnen zijn. 

Geen slecht seizoen, dat zeker niet. Misschien moet ik er gewoon aan wennen dat we nooit meer een mol als George krijgen (2002). 

Volgend jaar weer, dan zal ik het ook vast goed hebben.

Vrijheid, blijheid?

Vrijheid van meningsuiting.. Het klinkt best mooi, het geeft mij het gevoel dat ik alles mag zeggen.

Dat ik alles mag zeggen, betekent niet dat ik alles kan zeggen. Alles, mijn omgeving, mijn beleving, het internet, heeft mijn "vrijheid" beperkt.

Laten we even aannemen dat ik alles, maar dan ook alles mag zeggen, hoe onbeleefd het ook is.

Stel, ik ga de kant van Geert Wilders op (sla me dan wel in elkaar) en ik beledig de moslims. Zij zijn de schuld van dit, van dit, van zus, van zo, blabla. Is het dan niet een beetje laf om dat in een blog te melden? Heb ballen en kom er dan voor uit, zou ik zeggen. Bovendien, mocht ik de kant van de PVV opgaan, dan zal ik vast vrienden verliezen. Kortom: ik kan niet te grof zijn.

Stel, ik wil het hebben over wat ik op straat heb beleefd. Hoe precies mag ik daarin zijn? Personen met wie ik heb gesproken, voor- en achternaam, het Internet op, met tot in de kleinste details wat wij samen deden.. Behalve dat ik niet denk dat mijn lezers hierop wachten, zullen de hoofdpersonen van het verhaal het ook niet op prijs stellen. Kortom: ik kan niet te open zijn.

Stel, met mijn familie ben ik een weekendje weg en daarover blog ik. Een hele stamboom moet er dan aan te pas komen om het verhaal nog enigszins te begrijpen. Het spijt me, maar nee: zoveel zal ik niet prijs geven. Niet dat het jullie absoluut niks aan gaat, maar wat de trouwe lezers kunnen lezen, kan de hele wereld lezen. Kortom: ik moet niet mijn hele privéleven opengooien.

Stel, ik wil iets erotisch vertellen. Vraag me niet waarom, daar heb ik opeens de behoefte aan. Ik neem aan dat er lezers zijn die afhaken en dat er nieuw publiek bijkomt. Wildvreemden die kunnen lezen wat mijn wilde fantasieën zijn.

Waar ik ook over schrijf, altijd moet je rekening houden met je eventueel ongewenste publiek. Wat ik ook plaats, iemand kan het altijd op zijn eigen computer bewaren en mij ermee chanteren.

Nee, al mag ik alles zeggen, ik kan en ik doe het niet.

Laat mij maar gebarentaal leren, iedereen aan wie ik het heb laten zien moet lachen om "zeeschildpad". Lachen is gezond, lachen is een vrijheid.

Bus 183

Ik vroeg me al een tijdje af, een maand denk ik zo, hoe bus 183 precies rijdt. Ongeveer wist ik het: van Kralingse Zoom naar Station Lombardijen, door naar Barendrecht om Zuidplein als eindbestemming te hebben.

Vandaag besloot ik deze bus eens te nemen, van het begin tot het einde. Nou ja, het begin.. nee, dat niet. Vanaf het 80-plussers winkelcentrum tot de metro wist ik de route, maar hoe de bus zijn weg vond in de voorsteden van Rotjeknor.. Geen idee!

Dus daar stond ik dan, met mijn studenten-ov, vlak voor het treinstation waar "ze" van plan zijn om geen sneltreinen te laten stoppen. Niks aan de hand: ik check in en neem halverwege plaats, de bus rijdt door, slaat de Pascalweg in. Dan, met een kleine omweg via de Binnenlandse Baan, de hele Barendrechtse weg af. Tot hier snapte ik het helemaal. Maar dan, juist als je bijna in Carnisselande bent, gaat de bus naar rechts, voor Muziekplein. Eerst 180 graden draaien op de rotonde, dan de bushalte. Het gebeurde: op naar Carnisselande! Via het zwembad naar de Ikea naar het Winkelcentrum. De hele Portlandse baan af, richting Rhoon. Denk je eindelijk: ja, we gaan echt dat "dorp" in, draait de bus weer 180 graden op de rotonde en stopt. Tada: de halte van Rhoon. Weer terug op dezelfde weg, slaat linksaf. Smithoek door, met af en toe een stop. Daarna weinig spannends meer: via een brug de snelweg over, Charlois door en als eindpunt Zuidplein. Tijd: bijna 50 minuten met deze bus, terwijl de snelste bus er minder dan 10 minuten over doet.

Een wereldreis in het klein: op sommige plaatsen was je eens geweest, van andere plaatsen had je gehoord, kende je het vaag.. Ja, het was leuk, misschien neem ik ook eens de bus naar Utrecht (;

Ik wil ook nog eens naar Breda fietsen, maar dat zijn slechts plannen..

Feit: je wordt als Homo geboren, ik ben linkshandig, andere bussen zijn sneller, de NS heeft een boete...

Morgen Wie is de Mol, dat is ook leuk en duurt ongeveer even lang (:

De Ware

Ik heb iemand gevonden, een speciaal iemand. Ik noem deze persoon even J, dat praat makkelijker.

J houdt ook van schrijven, net als ik. J vindt mijn manuscript goed, J las het in een keer uit. J is gek op dieren en J vindt het ook vreselijk om in een hokje gepropt te worden: J is J, daarmee uit. Net als ik houdt J ab-so-luut niet van actiefilms, omdat ze te nep zijn. J kijkt naar het acteerwerk, de overtuiging, mede daardoor is J gek op musicals. Niet gedacht dat ik het nog zou meemaken, maar J ergert zich ook te pletter aan fouten in de Nederlandse taal (denk aan DIT). We kijken naar dezelfde series, we zoeken iemand die betrouwbaar is, we hadden beiden Nederlands als favoriete vak... J is een echte luisteraar, ik een prater (hoewel we de rollen prima kunnen omdraaien). 

En dan zijn er nog meer dingen, veel dingen. Ze weet al mijn ambitie, mijn obsessie: het onderwijs, en wat ik per se in mijn huis wil hebben: een bordenrek (over de linkshandige apparatuur moet ik het nog hebben).

Hoe dan ook: J en ik klikken wel. Dat is een probleem.

"Waarom?" zul je dan denken, "jullie klikken, jullie mogen elkaar, dat is goed!"

Ja, dat is zeker goed. Het is goed, te goed. Ik kan met J lachen, fantaseren, noem maar op. De grote vlinders blijven weg, raar genoeg. De grote vlinders blijven weg, helaas. 

Heb ik eindelijk iemand gevonden die aan AL mijn eisen voldoet (behalve van de wiskunde, maar dat compenseer ik), mis ik toch iets! Wat moet er gebeuren, wat moet er veranderen? 

Wat als J toch tegenvalt, probeer dan eens een betere te vinden. Geef me maar een belletje als je er een hebt gevonden.

Wat ik ga doen? Ik blijf rustig, wie weet wat er nog komen gaat.. Een minderheid van het kabinet in de 1e kamer, daar ben ik van overtuigd.